Ποιο είναι το Εργοστάσιο του Matrix που φτιάχνει ρομποτάκια;

Έχουμε μιλήσει για τον ανταγωνισμό. Για να σταθείς όμως στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, χρειάζεσαι ανθρώπους που σκέφτονται. Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα: το σύστημα που υποτίθεται ότι παράγει σκεπτόμενους ανθρώπους έχει βελτιστοποιηθεί για κάτι άλλο.

Το ονομάζω εργοστάσιο επειδή λειτουργεί σαν εργοστάσιο. Έχει γραμμή παραγωγής — δώδεκα χρόνια σχολείου. Έχει προδιαγραφές — την ύλη. Έχει ποιοτικό έλεγχο — τις εξετάσεις. Και έχει προϊόν: παιδιά που ξέρουν να απαντούν σε ερωτήσεις που κάποιος άλλος διατύπωσε.

Τι δεν διδάσκεται

Δεν διδάσκεται πώς διατυπώνεις εσύ την ερώτηση. Δεν διδάσκεται πώς ξεχωρίζεις μια τεκμηριωμένη θέση από μια εντυπωσιακή. Δεν διδάσκεται πώς αλλάζεις γνώμη όταν τα στοιχεία σε διαψεύσουν — που είναι, ουσιαστικά, ο ορισμός της σκέψης.

Ένα παιδί που έμαθε να αποστηθίζει είναι εξαιρετικά χρήσιμο σε μια οικονομία που χρειάζεται εκτελεστές. Είναι άχρηστο σε μια οικονομία που χρειάζεται λύτες προβλημάτων. Και εμείς ζούμε στη δεύτερη, με σχολεία σχεδιασμένα για την πρώτη.

Η έξοδος

Δεν περιμένω το σύστημα να αυτοδιορθωθεί. Κανένα εργοστάσιο δεν σταματά μόνο του τη γραμμή παραγωγής. Η έξοδος είναι ατομική και ξεκινά με μια συνήθεια: σε κάθε ισχυρισμό που ακούς, να ρωτάς πού το βασίζει.